یک جاهایی خدا که دست دست کردن ما آدم‌های مبهوت در هپروت را دیده، دلش به حال‌مان سوخته و گفته «سَارِعوُا»(1)؛ بجنبید، بِدَوید؛ با این لِک و لِک کردن‌ها به بهشتی که برایتان آماده کرده‌ام نمی‌رسید. حتی گاهی برای تشویق‌ شدن‌مان فرموده «فَاستَبِقُوا»(2) از هم جلو بزنید، سبقت بگیرید

اما به یک نفر خاص که رسیده، نه تنها نگفته بدو، بیشتر تلاش کن، جلو بزن... بلکه فرموده کافی است، انقدر ندو، انقدر حرص نزن!

و آن یک نفر خاص، دلسوزترین هدایتگر خلقت است که آنقدر حرصِ خوشبختی و هدایتِ مردم را خورد که خداوند درباره‌اش فرمود «حَریصٌ عَلیکُم»(3).

به راستی، چه اندازه یک نفر باید در راه خوشبختی و هدایتِ مردم حرص بزند که خدای سارِعوا گفتن‌ها، نگران بگوید: آرام‌تر‌؛ تو داری خودت را برای مردم می‌کُشی: «لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ»؟ (4)

سلام و درود خدا بر دلسوزترین و مهربان‌ترین پیامبری که برای خوشبختیِ ما جان می‌داد.

1) وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ: سوره آل عمران، آیه 133

2) فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ: سوره بقره، آیه 148

3) سوره توبه، آیه 128

4) سوره شعراء، آیه 3