خدای عالیِ اعلی، خدای با عظمت و صاحب جلال، خدایی که با حجت درون (عقل) و حجت بیرون (هدایتگران آسمانی) راه را بر هر بهانه‌ای برای نفهمیدم و نمی‌دانستم بسته بود، خدای جبّارِ منتقم، چرا باید از خطای خطاکاران در می‌گذشت؟ اما مردم تا یک غلطی می‌کردند، می‌دویدند سوی خانه‌ی پیامبر که برایشان پیش خدا ریش گرو بگذارد و از طرفشان طلب بخشش فرماید. چقدر یک نفر می‌تواند عزیز باشد که خدا به گُلِ روی او و برای زمین نینداختن حرفِ او، از جسارت و خطای بندگان درگذرد و بفرماید اگر رحم کردم و بخشیدم فقط و فقط صدقه‌سرِ تو بود: «وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا»⁽¹⁾ سلام بر دلسوزترین پدرِ هستی که هر چه رحمت و مغفرت و شفاعت برای خلق است از او و به سبب اوست.⁽²⁾

1) سوره نساء، آیه 64

2) اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ كَما رَحِمْتَ بِهِ الْعِبادَ ... اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ كَما غَفَرتَ بِهِ الذّنوُب: صلوات بر حجج طاهره به نقل از امام حسن عسکری (ع)